தலைப்பும் சமூக அடையாளமும்: 'சண்டியர்' சர்ச்சை உணர்த்தியது என்ன?
ஒரு திரைப்படம் அது சொல்ல வந்த முற்போக்கான கருத்துக்கு நேர்மாறான சமூக உணர்வுகளை உருவாக்க முடியுமா?
2003-ஆம் ஆண்டு கமல்ஹாசனின் 'சண்டியர்' திரைப்படத்திற்கு எழுந்த சர்ச்சையைப் புரிந்துகொள்ள, தமிழ் சினிமாவில் நிலவுடைமைப் பெருமிதம், வீரம் மற்றும் குடும்ப கௌரவம் ஆகியவை எவ்வாறு காட்சிப்படுத்தப்பட்டன என்பதையும் ஆராய வேண்டும்.
சமூகப் பிரச்னைகள் குறித்து வெளிப்படையாகக் கருத்து தெரிவிக்கும் கமல்ஹாசனின் தனிப்பட்ட நோக்கமோ, அரசியல் நிலைப்பாடோ இங்கு விவாதமல்ல. மாறாக, அவருடைய படைப்புகள் சமூகத்தில் உருவாக்கிய கருத்தியல்களும், அவை எந்த அதிகார அமைப்புகளுக்குச் சாதகமாக மாறின என்பதுமே முக்கியமானவை.
ஒரு படைப்பு உருவாகும் சமூகத்தின் பொருளாதார மற்றும் அதிகார உறவுகளைப் புரிந்துகொள்ளாமல், அதன் வெளிப்புறப் பண்பாட்டை மட்டும் அழகியலாக்குவது எத்தகைய முரண்பாடுகளை உருவாக்கும் என்பதை 'தேவர் மகன்', 'விருமாண்டி' ஆகிய இரு படைப்புகளின் வழியாக அணுகலாம்.
தலைப்பும் சமூக அடையாளமும்: 'சண்டியர்' சர்ச்சை உணர்த்தியது என்ன?
2003-ஆம் ஆண்டு கமல்ஹாசன் தயாரிப்பில் 'சண்டியர்' திரைப்படம் தொடங்கப்பட்டபோதே, தென் மாவட்டங்களில் நிலவிய சமூகப் பதற்றங்களுக்கு மத்தியில் இத்தலைப்பு ஆதிக்கச் சாதியின் வீரப் பெருமிதத்தை ஊக்குவிக்கும் எனப் புதிய தமிழகம் கட்சியின் தலைவர் டாக்டர் கிருஷ்ணசாமி உள்ளிட்டோர் எதிர்ப்புத் தெரிவித்தனர். மறுபுறம், தங்கள் சமூகத்தைத் தவறாகச் சித்தரிப்பதாக இன்னொரு பிரிவினரும் எதிர்த்தனர்.
கடும் எதிர்ப்புகளைத் தொடர்ந்து, அன்றைய முதலமைச்சர் ஜெயலலிதாவைச் சந்தித்த பிறகு 2003 ஜூன் 20 அன்று படத்தின் தலைப்பு 'விருமாண்டி' என மாற்றப்பட்டது. ஒரு திரைப்படத்தின் பெயர்கூட கலைஞனின் தனிப்பட்ட படைப்புத் தேர்வாக மட்டும் பார்க்கப்படாமல், அது இணைந்துள்ள வரலாற்று மற்றும் சமூக அதிகாரப் பின்னணியோடு தொடர்புபடுத்தப்படுகிறது என்பதையே இந்நிகழ்வு உணர்த்தியது. ஆனால், தலைப்பு மாற்றத்தால் மட்டுமே உள்ளடக்கத்தில் இருந்த நிலவுடைமை மற்றும் சாதியப் பண்பாட்டு அடையாளங்கள் குறித்த விவாதம் முடிந்துவிடவில்லை.
'தேவர் மகன்': முற்போக்கு முடிவும், வலுப்பெற்ற நிலவுடைமை அடையாளமும்
1992-ல் வெளியான 'தேவர் மகன்' திரைப்படத்தை இரண்டு வெவ்வேறு தளங்களில் பிரித்துப் பார்க்க வேண்டும். முதலாவதாக, படத்தின் கதை: லண்டனிலிருந்து திரும்பும் சக்திவேலு, கிராமத்து அதிகாரப் போட்டிகளிலும் வன்முறைச் சுழற்சியிலும் சிக்கிக்கொண்டாலும், இறுதியில் "வயலுக்குச் செல்லுங்கள்; குழந்தைகளைப் படிக்க வையுங்கள்" என அரிவாளைக் கைவிட்டுக் கல்வியையும் உழைப்பையும் நோக்கி நகர வேண்டுகோள் விடுக்கிறார். இதில் கமல்ஹாசனின் முற்போக்கான நோக்கத்தை மறுக்க முடியாது.
இரண்டாவதாக, படத்தின் காட்சிமொழி உருவாக்கிய சமூகத் தாக்கம்:
இறுதியில் வன்முறையைக் கைவிடச் சொன்னாலும், அதற்கு முந்தைய இரண்டரை மணி நேரத்தில் நிலவுடைமை அதிகாரத்தின் அடையாளங்களான கதாபாத்திரங்களின் உடல்மொழி, மீசை, ஆயுதங்கள் மற்றும் வசனங்கள் கம்பீரமாகக் காட்சிப்படுத்தப்பட்டன. குறிப்பாக, 'போற்றி பாடடி பெண்ணே' பாடல் படத்திலிருந்து தனியாகப் பிரிந்து, ஒரு குறிப்பிட்ட சமூகத்தின் வீர மரபையும் ஆதிக்கத்தையும் கொண்டாடும் அடையாளப் பாடலாகவும், குருபூஜை மற்றும் குடும்ப விழாக்களில் ஒலிக்கும் பாடலாகவும் மாறியது.
காத்திகேயன் தாமோதரன் மற்றும் ஹியூகோ கோரிஞ்ச் ஆகியோரின் 'Madurai Formula Films: Caste Pride and Politics in Tamil Cinema' என்ற ஆய்வுக்கட்டுரை, 1990-களில் தென் மாவட்டங்களில் நடந்த சாதிய மோதல்களின்போதும், கல்வி நிலையங்களிலும் இப்பாடல் ஆதிக்க அடையாளத்தை வெளிப்படுத்தப் பயன்படுத்தப்பட்டதைப் பதிவு செய்கிறது. ஒரு சமூகத்தில் ஏற்கெனவே நிலவும் அதிகார உணர்வுக்குத் திரைப்படம் பண்பாட்டு அங்கீகாரம் அளிக்கும்போது, ஆயுதம் ஏந்துவதே வீரம் என்ற மனநிலையும், ஆணாதிக்க சமூக மேலாதிக்க உணர்வும் வலுப்பெற அது கருவியாகிறது.
'விருமாண்டி': சொத்துரிமைப் பகையும், சாதியக் குறியீடுகளும்
2004-ல் வெளியான 'விருமாண்டி', மரண தண்டனைக்கு எதிரான மனிதநேய விவாதத்தையும், காவல்துறை மற்றும் நீதித்துறையின் அதிகாரச் செயல்பாடுகளையும் கூர்மையாக முன்வைத்தது. ஒரே சமூகத்திற்குள் சொத்து, நிலம் மற்றும் அதிகாரத்திற்காக நிகழும் வன்முறையையும், இருவேறு வாக்குமூலங்கள் வழியாக 'உண்மை' அதிகாரம் படைத்தவர்களால் மாற்றி எழுதப்படுவதையும் இப்படம் பேசியது.
ஆயினும், தேவர், நாயக்கர் போன்ற சாதிப் பெயர்கள் கதாபாத்திரங்களின் வீரம் மற்றும் சமூக அந்தஸ்துடன் நேரடியாக இணைக்கப்பட்டன. குறிப்பாக, ஜல்லிக்கட்டு காட்சிகள் கதாநாயகனின் உடல் வலிமை மற்றும் ஆண்மையின் அடையாளமாகக் காட்சிப்படுத்தப்பட்டன. வெளிநாட்டில் வாழ்ந்துவிட்டுத் திரும்பும் விருமாண்டி இயல்பாகவே காளையை அடக்குவது, வீரத்தைச் சாதியுடன் பிறப்பிலேயே இணைந்த குணமாகச் சித்தரிக்கும் அபாயத்தைக் கொண்டிருப்பதாக ஆய்வாளர்கள் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர். மேலும், வரலாற்றுரீதியாக ஜல்லிக்கட்டில் பங்கேற்க மறுக்கப்பட்ட ஒடுக்கப்பட்ட உழைக்கும் சமூகங்களின் அனுபவங்கள் இதில் பின்னுக்குத் தள்ளப்படுகின்றன.
ஒரே சாதிக்குள் இருக்கும் குடும்பங்கள் சொத்துக்காக ஒருவரையொருவர் கொலை செய்கிறார்கள் என்பதைக் காட்டுவது மட்டும் சமூக விமர்சனமாகிவிடாது. சாதி என்பது ஒரே சமூகத்தைச் சேர்ந்த அனைவருக்கும் ஒரே மாதிரியான பொருளாதார நலன்களைத் தருவதில்லை; அதற்குள்ளும் நிலம் வைத்திருப்பவர், நிலமற்றவர் எனப் பல ஏற்றத்தாழ்வுகள் உள்ளன. ஆனால், அந்த வன்முறையின் பின்னணியிலுள்ள சொத்துரிமை, நிலவுடைமை மற்றும் ஆணாதிக்க அதிகாரம் ஆகிய சமூக வேர்களை ஆராயாமல், சில தனிநபர்களின் பேராசையாகவும் குணக்கேடாகவும் சுருக்குவது பிரச்சினையின் அடிப்படைக் காரணத்தை மறைத்துவிடும்.
இரு படைப்புகளின் பொதுவான கருத்தியல் முரண்பாடு
தேவர் மகன்' நிலவுடைமை மற்றும் கிராம அதிகாரப் போட்டியையும், 'விருமாண்டி' சொத்துரிமைப் பகை மற்றும் அரசு அதிகாரத்தையும் மையமாகக் கொண்டுள்ளன. இரண்டு படங்களுமே இறுதியில் கல்வி, உழைப்பு, மரண தண்டனை எதிர்ப்பு எனப் பொதுவான மனிதநேயக் கருத்துகளை முன்வைத்தாலும், வன்முறையை நிகழ்த்தும் கதாநாயகனின் ஆண்மையையும் வீரத்தையும் நிலவுடைமை மற்றும் சாதிய அடையாளங்களோடு இணைத்துக் கம்பீரமாகக் காட்சிப்படுத்துகின்றன.
பாடல்கள், மீசை, ஆயுதங்கள், ஜல்லிக்கட்டு எனப் பண்பாட்டுக் குறியீடுகள் வழியாக இந்த அதிகார உணர்வு அழகியலாக்கப்படும்போது, வன்முறைக்கு எதிரான கருத்தை விட, அந்த அதிகாரக் கலாச்சாரத்தின் மீதான ஈர்ப்பே பார்வையாளர்களிடம் மேலோங்குகிறது. இதுவே இவ்விரு படைப்புகளிலும் உள்ள அடிப்படை முரண்பாடாகும்.
சமூக யதார்த்தமும் கலைஞனின் பொறுப்பும்
சினிமா ஆய்வில் 'பார்வையாளர் அடையாளப்படுத்துதல்' (Audience Identification) என்பது முக்கியமானது. பார்வையாளர்கள் படத்தின் இறுதி நீதியை விட, கதாநாயகனின் தோற்றம், வீரம் மற்றும் சமூக அந்தஸ்தோடு தங்களைப் பொருத்திப் பார்க்கிறார்கள். எனவே, படைப்பாளியின் நோக்கத்தைத் தாண்டிப் படைப்புகள் சமூகத்தில் தனிப்பயணம் மேற்கொள்கின்றன.
கலை என்பது சமூக வாழ்க்கையிலிருந்தும், மனிதர்களின் பொருளாதார மற்றும் அதிகார உறவுகளிலிருந்தும் பிரித்துப் பார்க்க முடியாதது. ஒரு கிராமியச் சமூகத்தைப் படமாக்கும்போது, நிலத்தை உடைமையாகக் கொண்ட ஆதிக்கச் சாதியினரின் வீரத்தை மட்டுமே காட்டினால் அது முழுமையான யதார்த்தமாகாது. அந்த நிலத்தில் உழைக்கும் நிலமற்ற விவசாயத் தொழிலாளர்களின் வாழ்க்கை எங்கே? சாதி மற்றும் பொருளாதாரப் பாகுபாடுகளுக்கு எதிராகப் போராடும் மனிதர்களின் அனுபவங்கள் எங்கே? ஒரு சமூகத்தின் பண்பாட்டை நேசிப்பது என்பது, அந்தப் பண்பாட்டிற்குள் இருக்கும் நிலவுடைமை அநீதிகளையும் ஆணாதிக்கத்தையும் அழகியலாக்கிப் பெருமைப்படுத்துவது அல்ல.
இறுதியாக..
'தேவர் மகன்', 'விருமாண்டி' ஆகியவை தமிழ் சினிமாவின் முக்கியமான கலைப் படைப்புகள் என்பதில் ஐயமில்லை. ஆனால், ஒரு படைப்பு தனது முடிவில் வன்முறைக்கு எதிரான கருத்தைச் சொன்னாலும், அதன் ஒட்டுமொத்தக் காட்சிமொழி நிலவுடைமை மற்றும் சாதிய அதிகாரத்தின் அடையாளங்களைக் கொண்டாடினால், அதன் சமூகப் பொருள் முரண்பாடானதாகவே அமையும். எனவே, தனிப்பட்ட நல்லெண்ணத்தைத் தாண்டி, சமூகத்தில் நிலவும் அதிகார உறவுகளையும் ஏற்றத்தாழ்வுகளையும் ஆழமாகப் புரிந்துகொண்டு, தனது படைப்பு விதைக்கும் கருத்தியல் விளைவுகளைச் சுயவிமர்சனம் செய்துகொள்வதே ஒரு கலைஞனின் உண்மையான பொறுப்புணர்வாகும்.

