அரசியல் மாற்றம் ஏன் கொள்கையிலிருந்து அல்ல, உணர்ச்சியிலிருந்து தொடங்குகிறது..!

அரசியல் மாற்றம் பெரும்பாலும் அமைதியாகத் தன்னை அறிவிப்பதில்லை.

அது சத்தமாக வருகிறது.

ஆற்றலாக வருகிறது.

நம்பிக்கையாக வருகிறது.

இதைக் கடந்த சனிக்கிழமை, டிசம்பர் 27 அன்று நான் மீண்டும் உணர்ந்தேன் — வாக்குப்பெட்டியின் அருகிலும் அல்ல, கொள்கை விவாத மேடையிலும் அல்ல; இளைஞர்களால் நிரம்பிய ஒரு மைதானத்தில். அந்த நிகழ்வு, நடிகர் விஜய் நடித்த ‘ஜனநாயகன்’ திரைப்படத்தின் ஆடியோ வெளியீட்டு விழா.

அங்கு இருந்தவர்களில் பலர் தமிழ்நாட்டுக்கு வெளியிலிருந்தும், வெளிநாடுகளிலிருந்தும் வந்திருந்தனர். ஆனால் என்னை அதிகமாக ஈர்த்தது, அந்தப் பன்முகத்தன்மை கொண்ட கூட்டமல்ல — தமிழ்நாட்டிற்குள்ளிருந்து எழுந்த பேரலை போன்ற ஆதரவுதான். கடந்த சில மாதங்களில் நான் தமிழ்நாட்டிற்குச் சென்றபோது கண்ட அனுபவங்களும், சமூக ஊடகங்களில் தொடர்ந்து காணப்படும் வேகமும், அந்த உணர்வை மேலும் உறுதிப்படுத்தின.

இவை அனைத்தையும் ஒன்றாகப் பார்க்கும்போது, இவை சீரற்ற சம்பவங்கள் அல்ல. இவை அறிகுறிகள் (signals).

அந்த மாலை தெளிவாகத் தெரிந்த ஒன்று — இளைஞர்களிடையே இருந்த உணர்ச்சியின் தீவிரம். அது மாற்றத்திற்கான ஆழமான விருப்பத்தை வெளிப்படுத்தியது. இத்தகைய உணர்ச்சி இறுதியில் தேர்தல் முடிவுகளாக மாறுமா என்பதைக் காலம்தான் தீர்மானிக்க வேண்டும். ஆனால், இத்தகைய தருணங்களை அலட்சியமாகப் புறக்கணிக்க வேண்டாம் என்று வரலாறு எச்சரிக்கிறது.

அரசியல் மாற்றம் கொள்கைகளிலிருந்து தொடங்குவதில்லை. மக்கள் தங்களை யாரும் கவனிக்கவில்லை என்று உணரும்போது — அவர்கள் தங்கள் குரலைக் கண்டுபிடிக்கும் தருணத்தில்தான் அது தொடங்குகிறது. இப்படித்தான் இயக்கங்கள் உருவாகின்றன.

வெறும் அறிக்கைகள் அல்லது கொள்கை ஆவணங்களால் மட்டுமல்ல; நம்பிக்கையில் ஊன்றிய உணர்ச்சியாலும்தான் அவை உருவாகின்றன. தாங்கள் கவனிக்கப்படுகிறோம், மதிக்கப்படுகிறோம், பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறோம் என்று மக்கள் நம்பும்போது, அரசியல் வேகம் வெகுவாகவும் தீர்மானமாகவும் உருவாகிறது.

இதேபோன்ற சூழலை நாம் முன்பும் பார்த்திருக்கிறோம். இந்தியாவில், எம்.ஜி. ராமச்சந்திரன் மற்றும் என்.டி. ராமராவ் ஆகிய மக்கள் செல்வாக்கு மிக்க கலாச்சார நாயகர்கள், பொதுமக்களின் நம்பிக்கையை அரசியல் நியாயத்தன்மையாக மாற்றினர். அமெரிக்காவில், பராக் ஒபாமா “Yes We Can” என்ற மூன்று எளிய வார்த்தைகளால் ஒரு தலைமுறையையே இயக்கினார்; அவரது செய்தியின் மையமாக நம்பிக்கை இருந்தது. பிலிப்பைன்ஸில் கொரசோன் அக்வினோ, இந்தோனேசியாவில் ஜோகோ விடோடோ, பிரான்ஸில் எமானுவேல் மக்ரோன், மேலும் மலேசியாவில் எதிர்பாராத வகையில் மகாதீர் முகம்மதின் இரண்டாவது எழுச்சி — இவை அனைத்தும், அதிகாரத்தின் நியாயம் நிறுவனங்களிடமிருந்து மக்களிடம் நகரும்போது, முடிவுகள் எவ்வளவு விரைவாக மாறக்கூடும் என்பதைக் காட்டுகின்றன.

பல்வேறு நாடுகளிலும் காலகட்டங்களிலும், ஆய்வாளர்கள் தொடர்ந்து ஒரு சக்தியைக் குறைத்து மதிப்பிடுகிறார்கள்: அது, இளைஞர்களால் இயக்கப்படும் உணர்ச்சி வேகம். இளைஞர் வாக்காளர்கள் சிறு சிறு மாற்றங்களுக்குப் பொறுமை காட்டுவதில்லை. அவர்கள் வேறுபட்ட முறையில் ஒருங்கிணைகிறார்கள். வேகமாக நகர்கிறார்கள். நிறுவனப் பின்புலத்தைவிட உண்மைத்தன்மைக்கு (authenticity) அதிகமாக முக்கியத்துவம் அளிக்கிறார்கள்.

ஆனால், மாற்றம் மட்டுமே ஆட்சி அல்ல. இங்கே, எனது ஹார்வர்ட் பல்கலைக்கழகப் பேராசிரியர் கிளேட்டன் கிறிஸ்டென்சன் முன்வைத்த Disruptive Innovation கோட்பாடு — வணிகத்திற்காக எழுதப்பட்டிருந்தாலும் — அரசியலுக்கு ஒரு பயனுள்ள கண்ணாடியை அளிக்கிறது.

கிறிஸ்டென்சன் கூறியது இதுதான்: மாற்றத்தை உருவாக்குபவர்கள் ஆரம்பத்தில் சிறந்தவர்களாக இருப்பதால் வெல்வதில்லை; அதிகாரத்தில் இருப்பவர்கள் மக்களின் குரலைக் கேட்பதை நிறுத்திய இடத்தில், இவர்கள் பொருத்தமானவர்களாக இருப்பதால்தான் வெல்கிறார்கள்.

அரசியலில், அந்தப் பொருத்தம் பெரும்பாலும் எளிமை, நேரடித் தொடர்பு, மற்றும் தார்மீகத் தெளிவின் வழியே வருகிறது.

ஆனால், கிறிஸ்டென்சன் ஒரு முக்கியமான எச்சரிக்கையையும் வழங்கினார்: மாற்றம், அதிகாரம் எப்படிக் கைப்பற்றப்படுகிறது என்பதை விளக்குகிறது; ஆனால் அது எப்படி நிலைநிறுத்தப்படுகிறது என்பதை அல்ல.

இந்த முரண்பாட்டை நான் தனிப்பட்ட முறையிலும் அனுபவித்திருக்கிறேன். ஒரு முக்கியத் தலைவர் பிரதமராகப் பொறுப்பேற்பதற்கு முன்பு, அவரிடம் ஜிஎஸ்டி (GST) வரியை அமல்படுத்த வேண்டியதன் அவசியத்தை நான் வலியுறுத்தினேன். அது அரசியல் ரீதியாகப் பிரபலமில்லாததாக இருந்தாலும், நீண்டகால நிதி நிலைத்தன்மைக்கும் அரசின் வருவாய் அடித்தளத்திற்கும் அவசியம் என்று வாதிட்டேன். பதில் மிகவும் வெளிப்படையாக இருந்தது: “எங்களுக்கு இது தெரியும் — ஆனால் இதைச் சொன்னால் தேர்தலில் ஜெயிக்க முடியாது.”

பின்னர் நடந்தவை அந்தச் சிக்கலைத் தெளிவாகக் காட்டின. அதிகாரத்திற்கு வந்த பின், அரசு கடுமையான வருவாய் நெருக்கடியைச் சந்தித்தது. வாக்குகளை வெல்ல உதவிய சொற்பொழிவு, ஆட்சியில் சுமையாக மாறியது. சீர்திருத்தம் என்பது, தேர்தல் மேடையில் தோன்றியது போல் எளிதானது அல்ல என்பது வெளிப்பட்டது.

இதை நாம் மீண்டும் மீண்டும் பார்த்திருக்கிறோம்: அரசியல் மாற்றம், அமைப்பின் பலவீனத்துடன் மோதுகிறது. நிறுவனங்கள் அழுத்தத்திற்குள்ளாகின்றன. மாற்றம் எவ்வளவு முக்கியமோ, நிலைத்தன்மையும் அதே அளவு முக்கியமாகிறது.

இதுவே இன்றைய அரசியலின் முரண்பாடு: தேர்தல்கள் எளிமையை விரும்புகின்றன. ஆட்சி சிக்கல்களை எதிர்பார்க்கிறது. நம்பிக்கை கதவைத் திறக்கலாம். ஆனால், வீட்டைத் தாங்கிப் பிடிக்க வேண்டியவை அமைப்புகள்தான்.

அரசியல் மாற்றம் தன்னிச்சையாக நல்லதோ கெட்டதோ அல்ல. அது ஒரு அறிகுறி — பல நேரங்களில், நிறுவனங்கள் மக்களின் குரலைக் கேட்பதை நிறுத்திவிட்டன என்பதற்கான அறிகுறி.

மாற்றத்திற்குப் பிறகு என்ன நடக்கிறது என்பதே முக்கியம்: இயக்கங்கள் பொறுப்பான ஆட்சியாக மாறுகின்றனவா, நம்பிக்கை நீடித்த அமைப்புகளாக மாற்றப்படுகிறதா என்பதே முக்கியம்.

சனிக்கிழமை மாலையில் நான் கண்டது — விஜய்க்கும் அவரது ஆதரவாளர்களுக்கும் இடையே இருந்த வலுவான உணர்ச்சிப்பூர்வமான தொடர்பு. அது குற்றச்சாட்டுகளின் அடிப்படையில் அல்ல; நம்பிக்கையையும், நேர்மறைச் சிந்தனையையும் அடிப்படையாகக் கொண்டிருந்தது.

இது தேர்தல் வெற்றியாக மாறுமா என்பது காலம், அமைப்பு, சூழல் — ஆகியவற்றின் கையில் உள்ளது. ஆனால் இத்தகைய தருணங்களை அலட்சியமாகக் கருத முடியாது.

அதிகாரம் பெறுவது ஒரு தருணம். ஆட்சி செய்வது ஒரு தசாப்தம். வரலாறு இறுதியில் கவனிப்பது, யார் அமைப்பைக் குலைத்தார் என்பதல்ல — யார் அதைப் பொறுப்புடன் மீண்டும் கட்டமைத்தார் என்பதே.

விஜய் மாற்றத்தை உருவாக்குபவரா? அப்படியென்றால், அவரது தோள்களில் மிகப் பெரிய பொறுப்பு இருக்கிறது.

இந்த கட்டுரையாளர் மலேசியாவைத் தளமாகக் கொண்ட கல்வியாளரும் தொழில்முனைவோரும் ஆவார். இவர் மெட்ராஸ் சமூகப் பணிப் பள்ளியில் (Madras School of Social Work) கல்வி பயின்றவர். பல நூல்களின் ஆசிரியரான இவர், இங்கு வெளியிட்டுள்ள கருத்துகள் முழுமையாக தனிப்பட்டவை.