[X] Close

மாணவிகளுக்கு பெண் ஆசிரியர்களை மட்டுமே நியமிப்பது ஆபத்து. ஏன்? - குழந்தைகள் மனநல மருத்துவர்

கல்வி-வேலைவாய்ப்பு,சிறப்புக் களம்

Way-to-save-our-children-from-Sexual-abuses

'பெண் குழந்தைகள் படிக்கும் பள்ளிகளில் பெண் ஆசிரியர்களை மட்டும் நியமனம் செய்யலாம்' என்று தமிழக பள்ளிக்கல்வித் துறைக்கு பரிந்துரை வந்திருப்பதாகவும், அது ஆலோசனையில் இருப்பதாகவும் சமீபத்தில் தெரிவித்திருந்தார் அத்துறை அமைச்சர் அன்பில் மகேஷ் பொய்யாமொழி.


Advertisement

பெண் குழந்தைகளுக்கு நடக்கும் பாலியல் அத்துமீறல்களை தடுக்கும் நோக்கில் இப்படியான பரிந்துரைகளை வழிமொழிகின்றனர் சிலர். ஆனால், இப்படியான பரிந்துரைகளை அரசு ஏற்கக்கூடாது என்றும், ‘உண்மையில் இதுபோன்ற பரிந்துரைகள் குறிப்பிட்ட பிரச்னையின் வீரியத்தை அதிகரிக்கலாம்; இப்படியான தீர்வுகளை சொல்பவர்களுக்கு, பிரச்னை குறித்த அடிப்படை புரிதலே இல்லையென்றே நினைக்கவேண்டியுள்ளது’ என்றும் சொல்கிறார் குழந்தைகள் மனநல மருத்துவர் பூங்கொடி பாலா.

இதுபற்றி நம்மிடையே அவர் பகிர்ந்துக்கொண்ட சில தகவல்கள் இங்கே…


Advertisement

“பெண்களிடம், ஆண்கள் மட்டுமே அத்துமீறி நடந்துக்கொள்வார்கள் என்ற பொதுபுத்திதான், இப்படியான பரிந்துரைகளை முன்வைப்பவர்களின் அடிப்படை வாதம். இப்படியானவர்களுக்கு, பாலியல் அத்துமீறல் என்றால் என்ன என்பதை பற்றிய புரிதலிலேயே பிரச்னைகள் இருக்கிறது. இவர்களைப் பொறுத்தவரை தவறான தொடுதலும், பாலியல் வன்புணர்வுக்கான முனைதலும் மட்டுமே பாலியல் அத்துமீறல்கள்.

ஆனால் அதுமட்டும் அத்துமீறல் இல்லை. ஒருவரை உடல்ரீதியாக கேலி செய்வது, தோற்றத்தை வைத்து அவரை கிண்டல் செய்வது, இரட்டை அர்த்த காமெடிக்களை கொண்டு நெருக்கடியான சூழலை ஒருவருக்கு ஏற்படுத்தி அவரை நெருடலுக்கு உள்ளாக்குவது, இணைய வழியாகவோ நேரடியாகவோ அந்தரங்க விஷயங்களை கேட்டு தெரிந்துக்கொண்டு அவற்றை பற்றியே பேசுவது… இப்படி எல்லாமே பாலியல் அத்துமீறல்கள்தாம். இதை பெற்றோரும், மற்றோரும் புரிந்துக்கொள்ள வேண்டும்.

image


Advertisement

இந்த அடிப்படையில் யோசித்துப்பார்த்தால், ஆண்கள் மட்டுமே பெண் குழந்தைகளுக்கு தொந்தரவு கொடுப்பவர்கள் இல்லையென்பது புரியும். பல பெண் ஆசிரியைகள், குழந்தையின் தோற்றத்தை வைத்து அவர்களை கேலிக்குள்ளாக்கும் சம்பவங்கள் இருக்கின்றன. தலை சீவும் விதம், உடை அணியும் விதத்தையெல்லாம் வைத்து, ஒரு பெண் குழந்தையை கேலி செய்யும் அல்லது குறை சொல்லும் ஆசிரியைகள் சிலரும் இருக்கின்றார்கள். ஆண் ஆசிரியர்களும், பெண் குழந்தைகளுக்கு இதை செய்வார்கள். இதேபோல ஆண் குழந்தைகளுக்கும் அவர்களின் ஹேர்ஸ்டைல், தோற்றம், ஆடை அணியும் விதம் போன்றவற்றை வைத்து கேலிகள் நடக்கும்.

ஆக இப்படியான சிக்கல் எல்லா குழந்தைக்கும் ஏற்படலாம் என்ற நிலையே இங்கு உள்ளது. அப்படியிருக்கும்போது, பெண் குழந்தைகளுக்கு பெண் ஆசிரியர் என்பது எப்படி அத்துமீறலுக்கான தீர்வாக இருக்கும்? மாறாக, அங்கு பெண் ஆசிரியர்களின் ஆதிக்கம் அதிகரிக்கலாம். இது இன்னும் ஆபத்து.

இதுவொரு புறமென்றால் பெண் குழந்தைகளுக்கான சிறப்புப் பள்ளியில் படிக்கும் பிள்ளைகளுக்கு, ஏற்கெனவே ஆண்கள் பற்றிய புரிதல் முழுமையாக இருக்காது. ஆண் என்பவன் தன்னைப் போன்ற சக மனிதன் என்ற புரிந்துணர்வை அக்குழந்தைகளுக்கு கொடுக்க வேண்டுமே தவிர, ‘ஆண்களென்றால் அத்துமீறுவார்கள், அவர்களை ஒதுக்க வேண்டும்’ என்ற புரிந்துணர்வை அல்ல. மீறி அப்படியான ஒரு எண்ணத்தை கொடுப்பது, வருங்காலத்தில் அவர்களை பொதுவெளியில் ஆண்களுடன் பழகும் விதத்தில் பாதிப்பை ஏற்படுத்தும். சமூகமென்பது, அனைத்து பாலினத்தை சேர்ந்தவரும் இணைந்ததுதான். அந்த சமூகத்தில் வாழ, நம் குழந்தைகளை நாம் பள்ளியிலிருந்தே தயார்படுத்த வேண்டும்.

இங்கு ஆண் குழந்தைகள் மட்டுமே இருக்கும் தனிப் பள்ளியிலும், பெண்ணை சக உயிராக பாவிக்கும் மனப்போக்கை வளர்க்க வேண்டியது அவசியம்தான். ஆக, இங்கே நம் குழந்தைகளுக்கு தேவைப்படுவது ‘சக மனிதனை மதிக்க வேண்டும்’ என்ற வாழ்வியல் கல்விதான்.

எனில் அத்துமீறல்களை எப்படி தடுப்பது என்றால், அதற்கான முன்னெடுப்பு பெற்றோர் – ஆசிரியர் தரப்பிலிருந்து வர வேண்டும். இதுநாள் வரை குட் டச், பேட் டச் பற்றி மட்டுமே குழந்தைகளுக்கு பிரதானமாக சொல்லிக் கொடுத்திருக்கிறோம். இனி, அடுத்தகட்டமாக சொற்களின் வழியாக, பேச்சின் ஊடாக, இணைய வழியில் நடக்கும் அப்யூஸை எதிர்க்கவும் நம் குழந்தைகளுக்கு சொல்லிக்கொடுக்க வேண்டும்.

அந்த அப்யூஸை பெண் ஆசிரியர்கள் செய்தாலும், அதை குழந்தைகள் எதிர்க்கவேண்டும். அதற்கு நாம் அவர்களுக்கு சொல்லிக்கொடுக்க வேண்டும். பெரும்பாலும் இதை பெண் குழந்தைகளுக்கு, பெண் ஆசிரியர்களே செய்கின்றனர் என்பது கள நிலவரம். இந்த விஷயத்தில் குழந்தையை அப்யூஸ் செய்பவர்கள், ஆணா பெண்ணா என்பதை பார்ப்பதை விட்டுவிட்டு, அவர்களை சாதாரண ஒரு பொதுஜனமாக நினைத்து, பெற்றோரும் – பிற ஆசிரியர்களும் – பள்ளி தலைமையும் எதிர்த்து நிற்க வேண்டும்.

image

அதேபோல, பெண் குழந்தைகளுக்கு மட்டும்தான் பாலியல் அத்துமீறல்கள் நடக்கிறது என்ற புரிதலும் தவறு. அது, நம் வீட்டு ஆண் குழந்தைகளுக்கும் நடக்கிறது. ஆகவே எல்லா குழந்தைகளை நாம் பக்குவப்படுத்த வேண்டும்.

பெரும்பாலும் குழந்தைகள் இப்படியான அத்துமீறல் குற்றச்சாட்டுகளை சக வயதுடைய தோழன்/தோழி மீதோ – ஆசிரியர் மீதோ வைக்கும்போது, பெற்றோர்கள் சூழலை சரியாக கையாள்வதில்லை. பெரும்பாலான பெற்றோர், ‘நீ ஏன் அங்க போன, நீ ஏன் அவங்ககிட்ட பேசின, உனக்கு அந்த இடத்துல என்ன வேலை’ என்றுதான் கேட்கிறார்கள். அதிகபட்சம், ‘இனி அவரோடு பேசாதே, அந்த நபர் இருக்கும் இடத்துக்கு போகாதே, அவர் இருந்தால் கவனமாக இரு’ என்றெல்லாம் சொல்கிறார்கள். குறிப்பிட்ட யாரோ ஒருவரின் வக்கிர புத்திக்கு, நம் குழந்தைகளுக்கு நாம் கட்டுப்பாடுகளை அமைத்துக்கொடுப்பது, எந்த வகையிலும் ஏற்புடையதல்ல. மீறி அப்படி செய்வது, நம் குழந்தைகள் மீது நாம் நிகழ்த்தும் மற்றொரு வன்முறைதான். குழந்தைகள் சொல்லும் குற்றச்சாட்டின் உண்மைத்தன்மையை அறிந்து, அதற்கேற்ப செயல்படுவதே சரி.

குழந்தையிடம் தவறாக நடந்துக்கொள்ளும் நபர்களை, குழந்தையின் பெற்றோர் பொதுவெளியில் எதிர்க்க வேண்டும். பெற்றோரின் உறுதியான துணை இருக்கும் குழந்தைகளை நெருங்க, அத்துமீறும் நபர்கள் நிச்சயம் பயப்படுவார்கள். காரணம் அவர்களின் பலமெல்லாம், ‘பெற்றோரிடம் இந்தக் குழந்தை விஷயத்தை சொல்லாது; சொன்னாலும் அவர்கள் நம்மை எதிர்கொள்ள மாட்டார்கள்’ என்ற எண்ணம் மட்டும்தான்.

அந்நபரை எதிர்ப்பதோடு, பெற்றோரின் கடமை முடிவதில்லை. குழந்தைகளை அதன் தாக்கத்திலிருந்து வெளிக்கொணர வேண்டும். அதற்கு, சம்பந்தப்பட்ட குழந்தையோடு அமர்ந்து, பேச வேண்டும். ‘இதற்காக நீ உடைந்துப்போக வேண்டியதில்லை. இதில் தவறு, அந்த நபரை சார்ந்ததுதான். ஆகவே அவர்தான் கூனிக் குறுக வேண்டும்’ என சொல்லி அவர்களை தேற்ற வேண்டும். அப்படி செய்யும்போது பெற்றோர் – குழந்தைகளுக்கு இடையிலான பந்தமும் அதிகரிக்கும். அடுத்தமுறை ஏதாவதொரு பிரச்னையென்றால், பெற்றோரிடம் குழந்தை அதை துணிந்து சொல்லும்.

இன்றைக்கும், குழந்தைகள் மீதான பாலியல் அத்துமீறல்கள் நடக்கிறது - அவற்றில் பெரும்பாலோனார் வெளிச்சத்துக்கே வருவதில்லை - வந்தாலும், நூற்றுக்கும் மேற்பட்டோர் பாதிக்கப்பட்ட பிறகே தெரிய வருகின்றனர் என்றால், அதற்கெல்லாம் ஒரே காரணம் பெற்றோர் - குழந்தை இடையிலான இடைவெளிதான். அந்த இடைவெளியைதான், அத்துமீறும் நபர்கள் பயன்படுத்திக் கொள்கின்றனர். இந்த இடைவெளி குறையும்போது, இந்நபர்கள் தானாக குறைவார்கள். இந்த விஷயத்தில், பெற்றோரின் மீது நிறைய கடமை இருக்கிறது.

image

பாலியல் அத்துமீறும் நபர்கள், சூழலுக்கேற்ப தங்கள் வழியை கண்டுகொள்கின்றனர். பள்ளிகள் இயங்கியபோது, நேரில் அப்யூஸ் செய்தார்கள் என்றால் இப்போது இணைய வழியில் அதை செய்கின்றார்கள். இது இரண்டையுமே தடுக்க, பெற்றோர் குழந்தைகளை கண்காணிக்க வேண்டும். குறிப்பாக குழந்தையின் நடவடிக்கையை கண்காணிக்க வேண்டும். அதில் மாற்றம் தெரிந்தால், உடனடியாக அவர்களுடன் அமர்ந்து கேள்வி கேட்க வேண்டும். அதை சரிசெய்ய தொடங்க வேண்டும். இந்த முன்னெடுப்பு ஆசிரியர் தரப்பிலும் எடுக்கப்பட வேண்டுமென்பதை மறுக்க முடியாது. இருந்தாலும், பெற்றோர் தரப்பில் எடுப்பதே பிரதானம்.

இணைய வழி கல்வியின்போது, பெற்றோரின் கண்காணிப்பின்கீழ்தான் குழந்தைகள் செல்போன் பயன்படுத்த வேண்டும். ஏனெனில் இணைய வழியில், இப்படியான அப்யூஸ்கள், அதிகம். அப்யூஸ், ஆசிரியர் தரப்பிலிருந்து மட்டுமன்றி, யாரோ முகம் தெரியாத இணையவாசி மூலமாகக்கூட நடக்கலாம். அவற்றிலிருந்து குழந்தைகளை காக்க, பெற்றோர் கண்காணிப்பின் கீழ் குழந்தைகள் இயங்க வேண்டும் என்ற நிலை உருவாக வேண்டும். இணையம் என்று மட்டுமன்றி, குழந்தையின் அனைத்து செய்கைகளும் பெற்றோரின் பார்வையின் கீழ் இருப்பது நல்லது. இதற்காக, குழந்தையை இடையூறு செய்ய வேண்டுமென்றில்லை. சுருக்கமாக சொன்னால், கண்காணிப்புதான் அவசியம். குறுகிய கட்டுப்பாடுகளல்ல. குழந்தை என்ன செய்கிறது என்பது, பெற்றோருக்கு தெரிய வேண்டும் என்பதே அடிப்படை.

வீட்டைவிட்டு வெளியே செல்லும்போது, கீழே விழுந்து அடிப்பட்டுவிட்டால் அதை எப்படி குழந்தை அச்சமின்றி பெற்றோரிடம் சொல்கிறதோ, அதேபோல தன்னிடம் அத்துமீறி நடக்கும் நபரை பற்றியும், அந்த சம்பவத்தை பற்றியும், குழந்தை வீட்டுக்கு வந்தவுடன் பெற்றோரிடம் சொல்ல வேண்டும். அந்த நிலை உருவாகும்போது, இதுபோன்ற பிரச்னைகள் பனிக்கட்டி போல தானாகவே உருகும். ஆனால் அதற்கு நாம் இன்னும் நெடுந்தூரம் செல்ல வேண்டியுள்ளது. இருப்பினும் தூரத்துக்கு பயப்படாமல், முன்னெடுப்பை தொடங்குவோம்!” என்றார் குழந்தைகள் மனநல மருத்துவர் பூங்கொடி பாலா.


Advertisement

Advertisement
[X] Close