முகப்பு சென்ற வாரம்

கண்டிக்கப்பட வேண்டிய காமாலைக் கண்கள்

ஜோதிமணி

முதல்வர் ஓர் ஆணாக இருந்து, அவர் ஓர் ஆண் பிரதமருக்கு கடிதங்கள் எழுதியிருந்தால் அப்போதும் அது, ‘காதல்’ கடிதமாகத்தான் பார்க்கப்பட்டிருக்குமா?

சமீபத்தில் இலங்கை ராணுவ அமைச்சகத்தின் இணையதளத்தில் தமிழக முதலமைச்சர், இந்தியப் பிரதமருக்கு எழுதுகிற கடிதங்களை, ‘காதல் கடிதங்கள்’ என்று குறிப்பிட்டது மிகப்பெரிய அவமரியாதையாகக் கருதப்பட்டு கடுமையான கண்டனத்திற்கு உள்ளானது. இப்பிரச்சினை பெரும்பாலும்  ஒரு மாநிலத்தின் முதலமைச்சருக்கு நேர்ந்த அவமரியாதையாக மட்டுமே  பார்க்கப்பட்டது. ஆனால் அதில் அவர் ஒரு ‘பெண்’ முதலமைச்சர் என்கிற மலிவான  பார்வையும் சேர்ந்தே இருக்கிறது.


இதுவே ஒரு மாநிலத்தின் முதல்வர் ஓர் ஆணாக இருந்து, அவர் ஓர் ஆண் பிரதமருக்கு கடிதங்கள் எழுதியிருந்தால் அப்போதும் அது, ‘காதல்’ கடிதமாகத்தான் பார்க்கப்பட்டிருக்குமா என்ற கேள்வி எழுவதைத் தவிர்க்க முடியவில்லை.  அப்போதும் கூட விமர்சனங்கள் வந்திருக்கலாம். ஆனால் நிச்சயமாக அவரது பாலினம் சார்ந்து, ‘காதல்’ கடிதம் என்பதாக இருந்திருக்காது என்று நிச்சயமாகச்  சொல்ல முடியும் .


இது முதல் முறையல்ல. அரசியலில் ஈடுபட்டுள்ள பெண்களை பெண்கள் என்ற காரணத்திற்காகவே அவமதிக்கிற மனோபாவம் இந்திய அரசியலிலும் சமூகத்திலும் பொதுப்புத்தியிலும் தொடர்ந்து ஆதிக்கம் செலுத்தி வருகிறது.  


பெண் அரசியல்வாதிகளைப் பற்றி நினைக்கும்போது ஆண்களுக்கு முதலில் அவர்களது உடல்தான் நினைவுக்கு வருகிறது. அவர்களது தோற்றம், வயது இவைதான் ஞாபகம் வருகின்றன. 2003-ஆம் ஆண்டு ஜெயலலிதா ஒரு யானையை குருவாயூர் கோயிலுக்குப் பரிசளித்தார். அதைப் பற்றி ஆங்கிலப் பத்திரிகை ஒன்றில், ‘நான் ஜெயலலிதாவைக் கோயிலுக்குப் பரிசளிக்க விரும்புகிறேன்’ என்று எழுதினார் மணிசங்கர் ஐயர். ஆணோ, பெண்ணோ ஒருவரின் உருவத்தை வைத்துக் கிண்டல் செய்வது நாகரிகமா? இவர்கள் எந்த ஆணையாவது அப்படி பகிரங்கமாகக் கிண்டல் செய்திருக்கிறார்களா?


தில்லியில் நிர்பயா பாலியல் வல்லுறவு சம்பவத்தையொட்டி போராட இறங்கிய பெண்களின் முகப்பூச்சு, உதட்டுச்சாயம் போன்றவை கட்சி வேறுபாடு இல்லாமல் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களால், அரசியல் கட்சிகளின் மூத்த தலைவர்களால் விமர்சிக்கப்பட்டது. பாலியல் வல்லுறவை விட பெண்களின் தோற்றம்தானா பெரிய பிரச்சினை? இப்படி விமர்சித்தவர்களில் முலாயம் சிங், முக்தார் அப்பாஸ் நக்வி, அபிஜித் முகர்ஜி எனப் பல்வேறு கட்சிகளைச் சேர்ந்தவர்களும் அடங்குவர். பெண்களுக்கு நாடாளுமன்றத்தில் இட ஒதுக்கீடு பற்றிய விவாதங்கள் நடந்தபோது, ‘பெண்களுக்கு இட ஒதுக்கீடு அளித்தால் முடியைக் கத்தரித்துக்கொண்ட பெண்கள்தான் நாடாளுமன்றத்திற்கு வருவார்கள். அவர்களைப் பார்த்து மற்றவர்கள் விசிலடிப்பார்கள்’ எனப் பேசியவர் லாலு பிரசாத்.


ஆண் அரசியல்வாதிகள் சிலர், நேரிடையாக பெண்கள் மீது உடல் ரீதியாகத் தாக்குதல் நடத்தும் அச்சுறுத்தல்களை வீசியதும் உண்டு. நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் தபஸ் பால். ‘மாற்றுக் கட்சியைச் சேர்ந்த பெண்களையெல்லாம் எங்கள் இளைஞர்களை அனுப்பி, பாலியல் வல்லுறவு செய்வோம்’ என்று  மிரட்டினார்.


பெண்களை உடல் ரீதியாக விமர்சிக்காதவர்கள் கூட அவர்களின் நடத்தை மீது களங்கம் கற்பிப்பதுண்டு. அண்மையில் நடந்த நாடாளுமன்றத் தேர்தலின்போது பிரியங்கா காந்தி தேர்தலில் போட்டியிடக் கூடும் என்று வதந்திகள் கசிந்தபோது, பிரியங்காவிற்குக் குடிப்பழக்கம் உண்டு என்று அபாண்டமாக அநியாயத்திற்குப் புளுகினார் சுப்ரமணியம் சுவாமி. சாயங்காலமானால் பாட்டிலைத் திறக்கிற, சட்டமன்றத்தில் அமர்ந்திருக்கும் போதே கைபேசியில் ஆபாசப் படம் பார்க்கிற ஆண் யோக்கியர்களைப் பற்றி அவர் என்றாவது வாய் திறந்ததுண்டா? மம்தா பானர்ஜி, வங்கத்தின் முதல்வராகப் பொறுப்பேற்ற பின் அந்நிய நாடுகளிலிருந்து முதலீடுகளை ஈர்க்க முயற்சித்தபோது, ‘அவருக்கு அயல்நாடுகளிலிருந்து புதுக் கிராக்கிகள் கிடைத்துவிட்டார்கள்’ என்று இரட்டை அர்த்தம் தொனிக்க மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சிக்காரர் ஒருவர் பேசியது திடுக்கிட வைத்தது.


உருவம், நடத்தை இவற்றை விட்டால் பெண் அரசியல்வாதிகளை மட்டம்தட்ட ஆண்கள் கடை பிடிக்கிற இன்னொரு வழி, அவர்களை ஆண்களோடு ஒப்பிட்டுப் பேசுவது. ‘அமைச்சரவையில் இருக்கும் ஒரே ஆண்’ என்று இந்திரா காந்தியைக் கிண்டலடித்தது ஓர் ஆங்கிலப் பத்திரிகை. ஜான்சி ராணி, வேலு நாச்சியார், கேப்டன் லட்சுமி என்று எத்தனையோ தீரம் மிகுந்த பெண்களைத் தந்த நாட்டில், தைரியமான பெண் ஒருவரை ஆண் என்று விமர்சிப்பது விஷமத்தனமல்லாமல் வேறு என்ன? மரியாதைக்குரிய மூத்த தலைவரான ஜோதிபாசுவே சோனியா காந்தியை, ‘அவர் வெறும் இல்லத்தரசி’ என்று சொன்னதுண்டு.  


இப்படி அரசியலில், சமூகத்தில், அரசாங்கத்தின் காவல், நீதி அமைப்புகளில் பெண் என்கிற அலட்சியமான பார்வை புரையோடிக் கிடக்கிறது. இதன் நீட்சியாகவே ஆண் அரசியல்வாதிகளுக்கான மதிப்பீடுகள் வேறாகவும் பெண் அரசியல்வாதிகளுக்கான மதிப்பீடுகள் வேறாகவும் உள்ளன. அதற்கு சமீபத்திய உதாரணம், மத்திய மனித வள மேம்பாட்டுத் துறை அமைச்சர் ஸ்மிருதி ராணி. நாடாளுமன்றத்தில்  மதிய உணவுத் திட்டம் தொடர்பான விவாதத்தின் போது பேசிய திரிணாமுல் காங்கிரஸ் எம்.பி., ‘அவர் ஒரு சின்னத்திரை நடிகை’ என்று குறிப்பிட்டுள்ளார் . இதற்கு காங்கிரஸ் எம் பி.க்கள் கடும் எதிர்ப்பு தெரிவித்ததைத் தொடர்ந்து அவர் தன் வார்த்தைகளை திரும்பப் பெற்றார்.


ஓர் அமைச்சர் தன் துறையில் நன்றாகப் பணியாற்றுகிறாரா, இல்லையா என்பதுதான் முக்கியம்.அவர் ஆணா, பெண்ணா என்பதல்ல.ஓர் ஆண் அமைச்சரை அவர் செய்கிற தொழிலோடு சேர்த்து நாம் பார்ப்பதில்லை . அவரது தனிப்பட்ட வாழ்வை நாம் பொதுத் தளத்தில் விமர்சனத்திற்கு உள்ளாக்குவதில்லை. இவையெல்லாம் பெண் என்று வருகிறபோது மட்டும் முக்கியத்தும் பெறுவது ஏன்?


இது இதோடு நின்று விடவில்லை. அரசியலில் இருக்கிற ஓரிரு பெண்கள்  தவறு செய்துவிட்டால் ஒட்டுமொத்த பெண் இனமே அரசியலுக்கு லாயக்கில்லை என்கிற முடிவுக்கு மிக எளிதாக வந்து விடுகிறார்கள் சிலர். கிரிமினல் வழக்குகளில் குற்றம் சாட்டப்பட்ட ஆண்கள் பலர் நாடாளுமன்ற, சட்டமன்றங்களில் உறுப்பினர்களாக இருக்கிறார்கள். அதற்காக ஆண்கள் யாருமே அரசியலுக்குத் தகுதியற்றவர்கள் என இவர்கள் சொல்வார்களா?


இம்மாதிரியான பாலினம் சார்ந்து பெண்களை மதிப்பிடுகிற மனோபாவத்தை உடைத்தெறியும் ஒரு புரட்சியாகத்தான் ராஜீவ் காந்தி, எதிர்ப்புகளைப் பொருட்படுத்தாமல் உள்ளாட்சி அமைப்புகளில் 33 சதவிகித இட ஒதுக்கீட்டைக் கொண்டுவந்தார். காலம் காலமாக முடிவெடுக்கும் இடங்களில் அதிகாரம் மறுக்கப்பட்ட ஒரு மில்லியன் பெண்களின் கைகளில் ஒரே நாளில் அதிகாரம் வந்து சேர்ந்தது. பெண்கள் ராஜீவ் கண்ட கனவை,நம்பிக்கையை  நனவாக்கினார்கள். அவர்களது சிறப்பான செயல்பாடு 33 சதவிகிதமாக இருந்த இடஒதுக்கீட்டை 50 சதவிகிதமாக உயர்த்திக் காட்டியிருக்கிறது. உள்ளாட்சி அமைப்புகளில் உள்ள தலித், மலைவாழ் மற்றும் பிற்படுத்தப்பட்ட பெண்களுக்கான உள் ஒதுக்கீடு வர்க்க,  சாதி வித்தியாசம் இல்லாமல் அனைத்துப் பெண்களும் சாதிக்க முடியும். சமவாய்ப்பு மட்டும்தான் பிரச்சினை என்று நிரூபித்திருக்கிறது.


ஆனால் பெண்களின் சாதனைகளை பல பேர்  அங்கீகரிக்க மறுப்பதோடு,தொடர்ந்து பாலினம் சார்ந்த மலிவான, நியாயமற்ற, அநாகரிகமான மதிப்பீடுகளையே முன்நிறுத்தி வருகிறார்கள். இவர்களில் பலர்  பெண்களின் கௌரவத்தையும், பாதுகாப்பையும் உறுதிசெய்ய வேண்டிய இடத்தில் இருக்கிறார்கள் என்பதுதான் துயரம்!


ஆனால், இந்தப் பத்தாம் பசலிகளை வரலாறு குப்பைத் தொட்டிக்குள் தூக்கி எறியும் என்பது நிச்சயம். அதற்கான அறிகுறிகள் அரும்பத் தொடங்கிவிட்டன. ‘மாதர் தம்மை இழிவு செய்யும் மடமையைக் கொளுத்துவோம்’ என்பது இனி பாரதியின் கவிதைப் புத்தகத்திற்குள் கட்டுண்ட வரியல்ல. நாட்டில் நடைமுறைக்கு வந்துகொண்டிருக்கும் வேத வாசகம்.


நிர்பயா என்ற பெண்ணுக்கு இழைக்கப்பட்ட கொடுமைக்காக கையில் மெழுகுவர்த்தியையும், இதயத்தில் துயரத்தையும் தார்மீகக் கோபத்தையும் தாங்கி, தில்லி வீதிகளில் நின்ற இளைஞர்கள் அந்த ஆரம்பத்தின் அடையாளம். அவர்களது மெழுகு வர்த்தியிலிருந்து ஒளிர்ந்தது மெல்லிய வெளிச்சம் மட்டுமல்ல எதிர்கால இந்தியாவின் லட்சியமும் கூட.

 
 

சென்ற வார இதழில்
கண்டிக்கப்பட வேண்டிய காமாலைக் கண்கள்
இன்பாக்ஸ்
இந்திய ராணுவத்தில் தற்கொலைகளை தடுப்பது எப்படி?
கவர் ஸ்டோரி - II : பாடம் கற்குமா பள்ளிக்கூடங்கள்?
தாய்மைக்குத் தடையில்லை
இந்த வாரம்: சு.வேங்கடராமன்
புத்தகம்: கடைசிக் கோடு
சுற்றும் உலகைச் சுற்றி ஒரு பருந்துப் பார்வை
வையத் தலைமை கொள்! – 34
பசுமைப் பக்கங்கள் - 2
பசுமைப் பக்கங்கள் - 1
கொத்து பரோட்டா – 5
HI... TECHNOLOGY
கண்டுபிடிப்புகளால் கலக் கும் பள்ளி மாணவர்கள்!
‘‘இந்தப் படகு நானும் எங்கூட்டுக்காரரும் வாழ்ந்த நினைவுச் சின்னம்’’
செயலிகள் கவனிக்கவும் - 9
இந்த வார Good - இந்த வாரக் குட்டு
மேலும் பல சதீஷ்களை உருவாக்குவது எப்படி?
சொதப்பல்!
தலையங்கம்
 
சென்ற வார கல்வி இதழில்
CAT நுழைவுத் தேர்வில் புதிய மாற்றங்கள்!
அஞ்சல்
வீட்டுக்கொரு விஞ்ஞானி கண்டுபிடிப்புகளால் கலக்கும் பள்ளி மாணவர்கள்!
விஞ்ஞானத்தில் மட்டும்தான் புதுமை செய்ய முடியுமா?
பசுமை நிறைந்த நினைவுகளே!
நூற்றாண்டு காணும் மகளிர் கல்வி
அப்ளிக்கேஷன் போட்டாச்சா?
ஐஏஎஸ் தேர்வு கிளம்பும் எதிர்ப்பு
மேனேஜ்மெண்ட் சான்றிதழ் படிப்பு
தமிழன் விருதுகள் 2014